Je auto moet af en toe naar de APK. Niet omdat je auto meteen total loss is, maar gewoon om even te kijken of alles nog een beetje lekker draait. Misschien brandt er een lampje. Misschien maakt hij een raar geluid. Misschien trekt hij een beetje naar links. Even laten nakijken. Bijstellen. Repareren wat nodig is. En hup, weer door.
Dat kan met jezelf eigenlijk ook.
Daarom heb ik het APKaatje bedacht. Een APK, maar dan bij Kaatje. Bij mij dus.
Want laten we eerlijk zijn: je hoeft niet eerst volledig psychisch total loss te zijn voordat je bij mij binnen mag komen.
Even een APK’tje voor jezelf
Misschien zit je ergens mee. Je blijft maar piekeren over hetzelfde. Je hebt steeds ruzie met je partner over precies hetzelfde onderwerp. Je zegt overal “ja” terwijl je eigenlijk “nee, absoluut niet” bedoelt. Of je merkt dat je lontje ineens wel héél kort is geworden en ondertussen denk je: ik moet hier toch iets mee. Maar om daarvoor nou meteen een compleet therapietraject in te rollen? Nee hoor. Misschien heb je gewoon even een APKaatje nodig.
Een gesprek waarin we samen kijken: wat is er eigenlijk aan de hand? Waar loopt het spaak? En vooral: wat heb jij nodig om weer verder te kunnen? Wellicht is één gesprek genoeg. Of worden het er er drie en misschien blijkt tijdens dat gesprek dat er toch wat meer onder de motorkap zit. Dan kijken we daar natuurlijk ook naar. Maar we gaan niet automatisch de hele auto uit elkaar halen omdat er een lampje brandt.
Ik ben sowieso niet zo van de ellenlange therapie
Laat ik daar maar meteen eerlijk over zijn. Ik ben niet zo van jarenlang iedere dinsdagmiddag op dezelfde stoel zitten om vervolgens na drie jaar te ontdekken dat je vader vroeger ook weleens boos was. Soms is het nodig. Absoluut. Maar soms ook gewoon niet. Je kunt iemand helpen om een patroon te herkennen, een andere keuze te maken, iets uit het verleden op te ruimen of een situatie vanuit een ander perspectief te bekijken zonder daar meteen een abonnement op therapie voor af te sluiten.
Therapie is wat mij betreft geen Netflix-abonnement.
Je hoeft niet eindeloos door te kijken omdat je eenmaal begonnen bent.
Soms is er gewoon iets dat even hapert
Je kunt prima functioneren en tóch ergens mee zitten. Je werkt. Je zorgt voor iedereen. Je doet boodschappen, betaalt je rekeningen, houdt je huis enigszins overeind en op Instagram ziet het er allemaal prima uit. Maar ondertussen denk je:
- Waarom ben ik hier nou zo mee bezig?
Of:
- Waarom laat ik dit steeds gebeuren?
Of de klassieker:
- Ik weet het eigenlijk allemaal wel, maar waarom dóé ik het dan niet?
Kijk. Daar kan een APKaatje dus best handig zijn. Even uitzoomen. Even iemand naast je die niet emotioneel betrokken is en daardoor soms net iets scherper kan kijken. Samen even onderzoeken waarom je doet wat je doet en of je daar eigenlijk nog zo blij mee bent.
Ik vind dat therapie vooral praktisch moet zijn. Je komt niet voor de gezelligheid — hoewel het natuurlijk best gezellig kan zijn — je komt omdat je ergens mee zit. Dus laten we kijken wat er nodig is. Niet meer dan nodig en ook niet minder. Soms blijkt dat je vooral even een zetje nodig had. Een inzicht, een andere blik, een goed gesprek, een schop onder je kont misschien. Of juist de bevestiging dat je het eigenlijk hartstikke goed doet en jezelf alleen een beetje in de weg zit, want ook dat kan :)
Mijn doel is juist dat je weer zonder mij verder kunt.
En als er over een tijdje weer een lampje gaat branden? Dan weet je me te vinden. Ik heb geen garage, wel een APKaatje.